I nawet nie chodzi w tej chwili, że pisarka w 1996 roku otrzymała Nagrodę Nobla

Wisława Szymborska to w zasadzie jedno z najistotniejszych nazwisk w polskim piśmiennictwie. I wręcz nie rozbiega się w tym momencie, że Szymborska w 1996 roku dostała Literacką Nagrodę Nobla za całokształt osobistej pracy, ale o to, że jej wiersze to arcydzieło. Jej wiersze są idealne pod kątem wysublimowania, ale też mają postać uniwersalną.

Kto nadal nie posiadał szansy przeczytania, powinien zrobić to jak najłatwiej. Wprawdzie Szymborska od kilku lat już nie żyje, ale jej praca jest wszak ogólnodostępna, bo co chwilę na szafkach księgarskich ukazują się kolejne wznowienia jej twórczości.

Jeśli już było wywołane nazwisko polskiej laureatki nagrody nobla, przyglądnijmy się bliżej jej poezji. Teksty są czasem krótkawe, niemniej jednak jakże wymowne. Adekwatne dobieranie wyrazów, ważenie ich, sarkazmu, w pewnych sytuacjach nawet autoironii oraz zadziwiająca puenta to prawdopodobnie takie najbardziej typowe właściwości wierszy Szymborskiej. A rzeczowo?

Zaduma o wszechświecie, o przeszłości, o ludzkości i o statucie jednostki we wszechświecie to takie w większości wypadków podejmowane poprzez Szymborską problemy. Ale jeślibyśmy dokonali trochę bardziej dokładnego oglądu jej wierszy, wyszłoby, że odnaleźlibyśmy niesłychanie dużo więcej tematów, nad którymi myślała się ta dama polskiej poezji.

Gdyby ktoś chciał ciut bliżej poznać Szymborską, powinien sięgnąć po jej życiorys. Na atencje tutaj zasługuje jedyna z tych ostatnich, napisana przez Rusiniaka Michała pt. „Czasami Zdarza się, że życie bywa znośne”. Bezkonkurencyjnie napisana książka, która zainteresuje chyba nie tylko wielbicieli poezji Szymborskiej.

Zobacz: Wisława Szymborska

Author: admin

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *